ประสบการณ์จากคุณพ่อลูกสาม “ผมได้อะไรจากการที่ลูกผมหาย”

ไปที่คนเยอะ ๆ ต้องระมัดระวังและรอบคอบมากๆ ค่ะ คุณพ่อท่านนี้เล่าประสบการณ์ลูกหาย (และหาเจอ) และการสอนลูกว่าทำยังไงถ้าหลงกับคุณพ่อคุณแม่ ดีมาก ๆ ค่ะ แชร์มาจากเพจเฟซบุคอีกทีนะคะ

ที่มา : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=930317963667620&set=a.293462147353208.77275.100000682746436&type=1&theater

1978619_930317963667620_586660353577120812_n

คุณพ่อสอนลูกดีมากค่ะ น้องก็เก่งมากเช่นกันค่ะ ขอแชร์ และจะเก็บไว้สอนเด็กน้อยที่บ้านบ้างค่ะ ^^ ขอบคุณบทความดีๆ นะคะ ^^

ผมได้อะไรจากการที่ลูกผมหาย

8 ตค.50 ผมไปห้างเดอะมอลล์ บางแค
ตัวผมเองแวะไปหาหมอที่ชั้น 1 แฟนผมก็พาลูก 3 คนไปเล่นที่ชั้นเด็กเล่น
ชั้น 2 ลูกชาย 2 คนก็เดินดูของเล่น ดูเกมส์ ดูตุ๊กตุ่น หุ่นยนต์ แฟนผมก็เฝ้า
ลูกสาวคนเล็ก ยังไม่ 2 ขวบ กำลังน่ารัก เลยต้องเฝ้า ประมาณ 1 ชม. ผม
หาหมอเสร็จก็มาหาลูกจะกลับบ้าน เจอแฟนผมกำลังเฝ้าเจ้าตัวเล็กอยู่ สัก
พักจอมซนคนที่ 2 ก็วิ่งมาหากอดเอว ผมก็เลยถามหาคนชายคนโต 8 ขวบ
จอมซนหายไปสักพัก วิ่งกลับมาบอกว่าไม่เจอ คุณแม่ก็เลยไปเดินหา..ไม่
เจอ …. เอาล่ะดิ…. ผมออกเดินหามั่ง…..ไม่เจอ.…เดินวนหารอบโซนเด็ก
เล่น และโซนของเล่นก็…..ไม่มี …. เฮ้ย….. ปกติลูกชายคนโตผมเป็นคน
ที่จำทางเก่งมาก ไปไหนก็กลับมาถูกตลอด เฮ้ย….ไม่น่า ….. นะ

เดินหาอีก..เดินอยู่นั่นแหละ…เดินขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ เดินจนมั่นใจ
ว่า… ชั้นนี้….ไม่มีแน่แล้ว ผมบอกที่แคชเชียร์ ช่วยโทรบอกประชาสัมพันธ์
ให้..…ประกาศหาตัว…..ผมตัดสินใจออกเดินย้อน ตามทางที่เดินมา…จาก
โซนเด็กเล่นชั้น 2 ผมเดินย้อนไปที่ร้านหมอ ชั้น 1 เดินต่อไปที่ศูนย์อาหาร
ชั้น G…..ไม่เจอเลย…..

ผมให้แฟนผมรออยู่ที่โซนเด็กเล่น เผื่อว่าเขาจะเดินกลับมา ผมออกเดินหา
จูงมือคนรอง” จอมซน ” ไปตลอดทาง จอมซนของผม น่ารักมาก มองหาพี่
ตลอด พยายามให้กำลังใจตลอด
“ป๊า สงสัยแบ๊งค์ไปดูของเล่นอยู่มั๊ง” ,
“ป๊า สงสัยแบ๊งค์ไปร้านหนังสือมั๊ง ” ตลอดทาง
ผมเดินย้อนทางต่อไปจากศูนย์อาหาร เหลือแค่ที่จอดรถที่เดียว ถ้าไม่เจอ
จะทำไง…ยังนึกไม่ออก…จริงจริง ระหว่างทาง มึนตึ๊บไปหมด ผมเดินไป
จนถึงร้านหนังสือก่อนถึงทางลงที่จอดรถ ที่ที่ผมและลูกๆ ชอบหยุดดูหนัง
สือก่อนกลับบ้านเป็นประจำ ผมกวาดตามองไปรอบๆ …

ขณะที่กำลังลงบันไดเลื่อน ฉับพลันผมรู้สึกมือผมถูกกระตุก จอมซนกระตุก
มือผมถี่ยิบ ชี้นิ้วไปข้างล่าง หันหน้ามองมาผมยิ้มแก้มแทบปริ แบ๊งค์ลูกชาย
คนโต วัย 8 ขวบ ของผม ยืนยิ้มแหยๆ อยู่ท้ายบันไดเลื่อน คอยมองคนที่
ทยอยลงบันไดเลื่อนมาที่ละคน คงไม่ต้องบรรยายความรู้สึกของผมนะครับ
มัน…สุดยอดครับ … เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

……………………………………………………………………………

คุณได้อะไร จากเรื่องนี้
ทำไม แบ๊งค์ ถึงมารออยู่ที่ทางออกที่จอดรถ
ทำไม ผม จึงเดินย้อนตามทางเดิมที่เดินมา
ทำไม แฟนผม ถึงยืนรอที่เดิม ไม่ช่วยออกตามหา
ทำไม ผม จึงจูงจอมซนเดินไปตามหาด้วย
คุณอาจจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว
แต่ ผมจะขอบอก ที่มา ของคำตอบของผม ครับ

ปกติ ผมจะซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าอาทิตย์ละครั้ง โดยเฉพาะที่ห้างแห่งนี้
และทุกครั้งที่ผมไป ผมจะพยายามหาที่จอดรถโซนเดิมๆ เป็นประจำ เพื่อที่
จะเดินเข้าประตูทางเข้า-ออกลานจอดรถจุดเดิม

ผมสอนลูกๆ ของผมเป็นประจำ ตั้งแต่เล็กๆ ว่า …

1. เวลาเดินไปไหนให้พยายามสังเกตุรอบข้างระหว่างทางเดิน เพื่อจะได้
จำทางเดินกลับได้
2. ถ้าคลาดกัน หากันไม่เจอ ให้ไปยืนรอ ที่ที่เจอกันครั้งสุดท้าย … จำไว้
3. อย่าตกใจ อย่าร้องไห้ มิฉะนั้นพวกมิจฉาชีพ จะมาหลอก พาเราไปได้

ซึ่งหลังจากที่ผมเจอลูกชายของผมและได้คุยกับเขาแล้ว เขาให้การว่าเขา
หลงได้ยังไงไม่รู้ เขาหาหม่าม๊าไม่เจอ เขาก็เลยเดินไปตามทาง ไปที่ร้าน
หมอ ที่ผมไปหาไม่เจอ เขาก็เลยเดินไปตามทาง ที่เขาคุ้นตาไปรออยู่ที่
ทางออกลานจอดรถ ที่เราจอดเป็นประจำ.. และที่ผมพาจอมซนไปด้วย
เพราะต้องการให้เขาได้รู้ว่า เวลาที่ผมจะเดินตามหา แบ๊งค์ ผมเดินย้อน
ทางเดิมแบบนี้ และไปในที่ที่เราหยุดคุยกันทุกร้าน จนกระทั่งถึงทางออก
ลานจอดรถ ซึ่งตลอดทางผมคุยกับเขาตลอด บอกเขาตลอด ว่าทำไมผม
จึงเดินมาทางนี้ ทำไมผมจึงหยุดที่ร้านนี้ แล้วบางครั้งก็ถามเขาด้วยว่า
“เอ๊ ….เมื่อกี้เราเดินมาจากทางไหน , ร้านหนังสือที่เราหยุดอ่านกันอยู่ตรง
ไหนนะ”
เพื่อให้เขารับรู้ถึงความกังวลและความรู้สึกของการตามหา .และเขาก็ดีใจ
มากครับเวลาที่เจอพี่ชายเขา

สิ่งที่ผมได้ครั้งนี้ คือ

1. ลูกชายคนโต ผมมีไหวพริบ มีสติ เขานิ่งมากครับไม่มีน้ำตาเลย แต่พอ
เห็นหน้าผม ผมเข้าไปกอดเขา ผมบอกเขาว่า
“แบ๊งค์เก่งมาก ลูก”
น้ำตาเขาคลอเลย แอบหันไปปาดน้ำตา เขาคงเครียดมากล่ะครับ ก่อนที่
ผมจะมาเจอ

2. ลูกชายคนรองจอมซน คงพอเห็นเป็นประสบการณ์บ้างแล้ว เผื่อครั้งต่อ
ไปเป็นคราวของนาย ( อย่าให้มีอีกเลย เครียดชิบเป๋ง )

3. ผมบอกลูกชายทั้งสองคนเลยว่า ถ้าเกิดเหตุแบบนี้อีก แล้วไม่รู้ไปทาง
ไหนจำทางไม่ได้ ให้เดินไปที่แคชเชียร์ที่จ่ายตังค์ที่ใกล้ที่สุด เขาจะมี
โทรศัพท์ ให้เขาโทรบอกประชาสัมพันธ์ให้เรียกป่าป๊า-หม่าม๊ามารับ

4. ต้องไม่ประมาทเด็ดขาด ครั้งนี้ผมโชคดีมาก ถ้ามีครั้งต่อไปอาจจะไม่
โชคดีอย่างวันนี้ก็ได้

5. ครั้งนี้ผมใช้บุญไปเยอะมากเลย จึงได้เจอตัวลูกชาย สต๊อกบุญของผม
ลดลงไปเยอะเลย ผมต้องไปทำบุญเพิ่มซะแล้ว ทุกคนก็เหมือนกันนะครับ
ทำบุญกันให้เยอะๆ เราใช้ชีวิตผ่านไปทุกวันๆเราก็กินบุญของเราไปเรื่อยๆ
บุญเราก็หมดไปเรื่อยๆ ถ้าเราไม่ทำบุญเพิ่ม พอบุญหมด ก็หมดกัน

ที่มา : https://www.facebook.com/photo.php?fbid=930317963667620&set=a.293462147353208.77275.100000682746436&type=1&theater

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s